Sessizlik eskiden hayatın kendiliğinden gelen bir parçasıydı. Şimdi ise özellikle büyük şehirlerde, neredeyse satın alınması gereken bir şeye dönüşmüş durumda.
Sabah gözümüzü açtığımız anda telefon ekranıyla karşılaşıyoruz. Gün içinde bildirimler, mesajlar, sosyal medya videoları, müzikler ve çevremizdeki insanların sesleri birbirine karışıyor. Eve geldiğimizde bile çoğu zaman televizyonu, bilgisayarı ya da telefonumuzu açıp sessizliği yine kendimiz bozuyoruz. Günün sonunda fark etmeden sürekli bir şey tüketmiş oluyoruz: bir ses, bir görüntü, bir konuşma…
Belki de asıl garip olan, sessizlik olduğunda ne yapacağımızı bilemememiz.
Bir kafede tek başına oturan birinin telefonuna bakması artık o kadar sıradan ki. Toplu taşımada kulaklık takmadan yolculuk etmek neredeyse eksik bir şey yapıyormuşuz gibi hissettirebiliyor. Birkaç dakikalık boşluk oluştuğunda hemen telefonumuza uzanıyoruz. Çünkü boşlukla karşılaşmak, günümüzde sessizlikle karşılaşmak kadar alışılmadık.
Üstelik mesele yalnızca dışarıdaki gürültü değil. Sürekli bilgiye, habere, içeriğe ve insanlara maruz kalmak zihnin de hiç durmamasına neden oluyor. Bir şey düşünürken başka bir bildirim geliyor, bir video bitmeden yenisi başlıyor, bir konuşma tamamlanmadan başka bir konu açılıyor. Dikkatimiz parçalanırken sessizlik, düşüncelerimizi toparlayabileceğimiz nadir alanlardan biri hâline geliyor.
Bu yüzden sessizliğin değerini belki de en çok kalabalık şehirlerde anlıyoruz. Trafikten uzak bir sokak, telefonu çekmeyen bir yer, kimsenin konuşmadığı bir oda… Eskiden sıradan görülebilecek şeyler bugün insana neredeyse tatil hissi verebiliyor.
Belki de sessizlik artık lüks olduğu için değil, hayatımızda ona yer bırakmadığımız için lüks gibi geliyor.
Her an ulaşılabilir olmak, her şeyi bilmek ve hiçbir şeyi kaçırmamak üzerine kurulu bir düzenin içinde bazen hiçbir şey duymamak da gerekiyor. Çünkü insanın sürekli bir şeylere yetişmeye çalıştığı bir dünyada, birkaç dakika hiçbir yere yetişmemek oldukça değerli.
Belki de günümüzün gerçek lükslerinden biri, kimsenin bizden bir şey beklemediği ve hiçbir şeyin dikkatimizi bölmediği birkaç dakikadır.
Sadece sessizlik.
Ve belki de o sessizlikte, uzun zamandır duymadığımız bir şeyi yeniden duyabiliriz: kendi düşüncelerimizi.
İlginizi çekebilir: Kalemlikten Dünyaya: En İlginç Festivaller
Yorumlar