Çocukken yaz tatili demek, zamanın durması demekti. Okulların kapanmasına birkaç gün kala başlayan heyecanı hâlâ hatırlıyorum. Son ders zilinin çalmasıyla birlikte sanki dünyanın en büyük özgürlüğüne kavuşurduk. Önümüzde koskoca üç ay vardı. Üstelik bu üç ayın nasıl geçeceğini düşünmek bile mümkün değildi çünkü bize göre bitmesine daha yıllar vardı.
Sabahları erkenden uyanmak zorunda olmadığımız, akşamları eve dönmek için acele etmediğimiz günlerdi. Sokakta arkadaşlarımızla oynar, bisiklet sürer, apartman önlerinde saatlerce sohbet ederdik. Annemizin balkondan ismimizi seslenmesi, oyunun en heyecanlı yerinde eve çağrılmamız, akşam ezanına kadar dışarıda kalabilmek… O zamanlar sıradan görünen bu küçük şeyler, bugün dönüp baktığımızda çocukluğumuzun en güzel parçaları olarak kalıyor.
Peki, ne oldu da o sonsuz yaz tatilleri bir anda birkaç haftaya sığmaya başladı?
Belki de değişen zaman değil, bizim zamana bakışımızdı. Çocukken günlerimiz yeni şeylerle doluydu. İlk kez gittiğimiz bir park, arkadaşımızla yaptığımız küçük bir keşif ya da akşam izlediğimiz bir çizgi film bile günümüzü unutulmaz kılabiliyordu. Her şey yeniydi ve her yenilik hafızamızda daha fazla yer kaplıyordu. Büyüdükçe günlerimiz birbirine benzemeye başladı. Dersler, sorumluluklar, gelecek kaygısı ve yetişmemiz gereken işler zamanın üzerine görünmez bir ağırlık bıraktı.
Bir de beklemeyi unuttuk. Eskiden bir arkadaşımızın gelmesini saatlerce bekler, televizyondaki sevdiğimiz programın başlaması için sabırsızlanırdık. Şimdi ise birkaç saniyelik boşlukta bile telefonlarımıza sarılıyoruz. Her şeye daha hızlı ulaşabiliyoruz ama belki de bu yüzden hiçbir şeyin tadını eskisi kadar uzun süre çıkaramıyoruz.
Aslında çocukluğumuzdaki yaz tatilleri tamamen kaybolmadı. Onlar, eski bir fotoğrafın köşesinde, yıllardır görüşmediğimiz bir arkadaşın sesinde ya da sıcak bir yaz akşamında duyduğumuz tanıdık bir sokak sesinde yaşamaya devam ediyor. Bazen bir koku, bazen eski bir şarkı bizi yıllar öncesine götürmeye yetiyor.
Belki de özlediğimiz şey yalnızca yaz tatilleri değil; hiçbir şeyi yetiştirmek zorunda olmadığımız, geleceği bu kadar düşünmediğimiz ve küçücük mutluluklarla koca bir günü güzelleştirebildiğimiz o hâlimiz.
Zamanı geri getiremeyiz. Ama belki bugün, çocukken yaptığımız gibi, plansızca dışarı çıkabilir, sevdiğimiz insanlarla daha uzun vakit geçirebilir ve bir anın içinde kaybolmayı yeniden öğrenebiliriz.
Çünkü belki de mesele yaz tatillerinin nereye kaybolduğu değil, bizim hayatın içindeki küçük yaz tatillerini ne zaman yaşamayı bıraktığımızdır.
İlginizi çekebilir: Komplo Teorilerinin Cazibesi
Yorumlar